Dodaj firmę za darmo

Ostatnie wpisy

Zobacz najnowsze wydanie katalogu Weselisko

 

Dawno, dawno temu, w 2737 roku p. n. e., w odległych i egzotycznych Chinach żył cesarz Szen Nung. Był on nie tylko mądrym władcą, ale również zielarzem i uczonym. Pewnego dnia, podczas relaksu w cieniu dzikiego krzewu herbacianego, poczuł się niezwykle spragniony i uraczył się filiżanką przegotowanej wody. Kiedy wiatr trącił liście herbaty, wpadły do filiżanki i w ten sposób, zupełnie przez przypadek, cesarz odkrył napój, nazwany później herbatą. Szen Nung tak się zachwycił tym trunkiem, że natychmiast rozkazał uprawę rośliny w jego kraju.

 

Inna legenda, związana jest z hinduskim mnichem Bodhidharma, który podjął niecodzienne wyzwanie. Postanowił, że przez 7 lat będzie medytował, nie zmrużając oka. Niestety, było to zadanie bardzo trudne do wykonania i w ostatnim dniu swojej kontemplacji poczuł zmęczenie, a powieki same zaczęły mu się zamykać. Nie mogąc dopuścić do tego, aby usnąć, zaczął żuć liście z drzewa, pod którym przebywał. Nieoczekiwanie, okazało się, że senność i znużenie od razu ustąpiły. Oczywiste było, że jest to zasługa tych liści, co dało początek herbaty w Indiach.

 

Jeśli chodzi o europejskie pochodzenie napoju, to jego początków należy doszukiwać się w XVI wieku. Wszystko zawdzięczamy Rosjanom, którzy poznali herbatę w czasie podboju Syberii i kontaktów dyplomatycznych z Chińczykami. Zachodnia Europa dowiedziała się o niej za sprawą podróżnika Marco Polo i jezuity J. P. Maffei, którzy wspominali o niej w swoich dziełach. Wiele informacji na temat trunku przekazał również polski misjonarz i poszukiwacz przygód, Michał Boym, który zaobserwował, że istnieją dwa gatunki herbaty: zielona i żółta. On też zauważył, że liście tej rośliny można suszyć nie tylko na słońcu, ale również na ogniu.

 

W Polsce po raz pierwszy o herbacie usłyszano w XVII wieku, kiedy król Jan Kazimierz napisał o niej w liście do swojej żony Ludwiki Marii. Pierwotnie, liście rośliny miały jedynie zastosowanie lecznicze, a jego smakowe właściwości poznano w drugiej połowie XVIII wieku. Popularyzacji napoju sprzyjały dobre stosunki handlowe między Polską a Anglią, ale na luksus jego spożywania mogli sobie pozwolić tylko najbogatsi. W XIX wieku zwyczaj picia herbaty stał się bardziej powszechny, dzięki temu, że wojska rosyjskie sprowadziły do Polski samowary.

 

Herbata posiada bardzo wiele rodzajów, ale najpopularniejszymi są: czarna, zielona, biała, czerwona (pu – erh), niebieska (ulung), aromatyzowana oraz prasowana. Każda z nich różni się nie tylko gatunkiem samej rośliny, ale również sposobem otrzymywania i przyrządzania oraz procesem produkcji. Odmiany aromatyzowane posiadają dodatkowe aromaty, które mieszane są z liśćmi herbaty. Postaci, w jakich jest ona dostępna to: liściasta, granulowana oraz tzw. ekspresowa.

 

Nie od dziś wiadomo, że herbata ma właściwości pobudzające, traktowana czasem nawet jak afrodyzjak. Biorąc pod uwagę jej pozytywne działanie, to przede wszystkim należy wspomnieć, że napar herbaciany reguluje procesy trawienne oraz jest dobrym środkiem leczniczym w przypadku biegunki. Ponadto, zapobiega powstaniu kamienicy żółciowej i nerkowej oraz ma pozytywny wpływ na wątrobę, śledzionę, nerki i nadnercza. W herbacie znajduje się również fluor, który zapobiega powstawaniu próchnicy zębów. Pijąc ten napój z dodatkiem miodu i cytryny można także wyleczyć przeziębienie.

 

Poza tym, że herbata zawiera fluor, korzystnie wpływający na zdrowie jamy ustnej, można w niej znaleźć również tzw. fluor szkodliwy, który w połączeniu z glinem może przyczynić się do powstania zmian nowotworowych. Negatywne działanie może także mieć teina, która osłabia pamięć, zwiększa uczucie niepokoju i lęku oraz powoduje uzależnienie fizyczne. Nadmierne spożywanie herbaty przyczynia się do szybszego starzenia się skóry, zaś zawarte w niej szczawiany mogą doprowadzić do uszkodzenia nerek.

 

Każdy ma swoje gusta i przyzwyczajenia – także, jeśli chodzi o picie herbaty. Najpopularniejszym z nich jest brytyjski "Five o'clock", zwyczaj, który zapoczątkowała księżna Bedford oraz królowa Wiktoria. Napój spożywa się w porze podwieczorku – jest to najczęściej godzina 17 (na Wyspach Brytyjskich jest to godzina 5 po południu). Podaje się wtedy również ciastka lub kanapki, a do samej herbaty dodaje się mleko (tzw. bawarka). Choć dzisiaj Elżbieta II popiera "Five o'clock", Anglicy coraz rzadziej kultywują tę tradycję.

 

Obecnie, herbatę można pić na wiele sposobów oraz z rozmaitymi dodatkami i wkładkami. Poza najpopularniejszą cytryną, do napoju dodaje się również: alkohol, miętę, mleko, rozmaite owoce (np. jabłka, pomarańcze, róża), likiery oraz różnego rodzaju przyprawy. Podaje się ją najczęściej ze słodkimi lub półsłodkimi, suchymi ciasteczkami, tzw. herbatnikami. W ostatnich latach bardzo modne stało się również picie herbaty mrożonej, czyli Ice Tea. W takiej postaci, serwuje się ją obowiązkowo z lodem, a smaki, w jakich występuje to: cytrynowa, brzoskwiniowa lub miętowa.